Kinderwijs

Kinderen reageren in de eerste plaats op hun omgeving. Ze zijn niet vatbaar voor ingewikkelde theorieën en redeneringen. Vooral de ouders/opvoeders dienen als voorbeeld. Dat betekent dat ons gedrag en onze‘state of mind’ moet kloppen met dat wat we onze kinderen willen leren. Vertaald naar opvoeding is dat bijvoorbeeld: ‘regels’ stellen = ‘regels’voorleven. Goed gedrag verwachten van een kind betekent dat je datzelfde goede gedrag eerst zelf voorgeleefd moet hebben. Niet alleen in woorden, maar in feitelijk gedrag (in het voelen en in het ‘zijn’). Onze aanpak richt zich dan ook niet alleen op het kind, maar op zoveel mogelijk aspecten van de situatie, waarin het kind verkeert.

We hanteren de volgende uitgangspunten:
- Een mens is deel van een grotere omgeving (systeemtheorie)
- We hebben een keuze (er is een vrijheidsfactor)
- Inzicht gaat vooraf aan verandering (op cognitie en gedrag gerichte interventies)
- Kinderen willen serieus genomen worden, op hun niveau.

Het komt hoofdzakelijk neer op het vertonen van voorbeeldgedrag door de omgeving van het kind (kinderen zullen het voorbeeldgedrag overnemen) met als doel ‘wenselijk gedrag’ op te roepen. Omgekeerd zou je kunnen zeggen, dat kinderen op een of andere manier het voorbeeldgedrag, dat ze gepresenteerd hebben gekregen, uit-leven. Daarom ook kun je kinderen niet behandelen zonder de hele omgeving van het kind in die verandering te betrekken: je wijzigt ook het voorbeeldgedrag wat het kind gepresenteerd krijgt. Een interventie die begrepen en gedragen wordt door de omgeving is veel effectiever. Belangrijk is echter dat het zoeken naar schuld en oorzaken er nauwelijks toe doet. Wat de oorzaken ook zijn, de omgeving van het kind is de belangrijkste factor in het leven van een kind en daarmee het belangrijkste instrument is om het gedrag van het kind te beïnvloeden.

Welk gedrag willen we onze kinderen voordoen?

De vraag is: "Voor welke ´state of mind´ kies ik?"
En daarmee: "Welke keuzes leef ik mijn kinderen voor?"